|
ANG U.P. NATING NAGIGING MAHAL?
ni Roland G. Simbulan Propesor at Faculty Regent, U.P. System
(Talumpati bilang Keynote Speaker sa Opening Ceremonies ng 98th Foundation ng Unibersidad ng Pilipinas at 24th Anibersaryo ng U.P. Manila bilang Health Sciences Center, Philippine General Hospital Atrium, June 14, 2006)
Lubos kong ikinatutuwa at ikinararangal na maging panauhing pandangal at makasama kayong lahat dito sa Opening Ceremonies ng 98th Anibersaryo ng Unibersidad ng Pilipinas at ng 24th taon ng U.P. Manila bilang Health Science Center. Tunay ngang dapat nating ipagbunyi ang okasyong ito lalo na dito sa makasaysayan at orihinal na kampus ng U.P. kung saan isinilang ang Unibersidad ng Pilipinas noong 1908. Dalawang taon na lang at ipagdiriwang na ng U.P. nating mahal ang kanyang Sentenaryo o 100 taon pagkasilang!
It was exactly on June 18, 1908 that the passage of Act No. 1870 was promulgated by the Philippine Legislature “by authority of the United States”. This is what is now known as the U.P. Charter – “An Act for the Purpose of Founding a University for the Philippine Islands, Giving it Corporate Existence, Providing for a Board of Regents, Defining the Board’s Responsibilities and Duties, Providing Higher and Professional Instruction, and for other Purposes.”
The smoke had not yet been fully cleared, and after 9 years of colonizing and initiating a pacification campaign, the invading force - the United States – installed an American Governor General, who appointed the first members of the U.P. Board of Regents in 1908: Newton W. Gilbert as Chair in his capacity as Secretary of Education, David P. Barrows, Leon Maria F. Guerrero, Enrique Mendiola, Rafael V. Palma, Trinidad H. Pardo de Tavera and Jose Rosales. Of the 7-member appointed Board of Regentsin 1908, 2 were Americans, and this membership would later on be expanded to 12 members in the present composition of the B.O.R..
For all its colonial origins, the establishment of the University of the Philippines was a far cry from the obscurantist orientation of the Philippine educational system which had been characterized by its sectarian and religious orientation at the heyday of Spanish colonization. U.P.’s Charter in 1908 promised to give “ advanced instruction in literature, philosophy, the sciences, and arts, and professional and technical training … to every qualified student, irrespective of age, sex, nationality, religious belief, or political affiliation.”
This new orientation formed the core of the University’s traditional commitment to liberal education, even amidst a new colonial dispensation. But from its very inception, the University was an instrument for the cooptation of the consciousness of the revolutionary intelligentsia, as well as for the creation of a new intellectual class. Filipino freedom fighters like General Artemio Ricarte, Macario Sakay, Ipe Salvador, the Pulajanes and the rest of theso-called “insurgent bandits and outlaws” all over the islands were still actively resisting American colonization when the PhilippineCongress, composed of local coopted Filipino aristocrats and their representatives, established the University of the Philippines on June 18, 1908. Nevertheless, the establishment of a secular, progressive university like U.P. with a liberal admissions policy was a big improvement of the Spanish educational system with its feudal orientation, discriminatory admissions policies and medieval curricula.
U.P. was a major force in the consolidation of American colonial control, ending the dominance of the defective, parochial and obscurantist system of education Spain had established. It helped shaped an educational apparatus that conformed with the new colonizer’s world view and interests. The new educational system had the twin tasks of destroying the old culture and of creating a new one supportive of the new colonial order– and steeped in the language, values and ideas of the new colonizer.
Thus, began the contradictory, albeit dual, character of the University. The University helped consolidate colonial rule by contributing to a number of Filipino colonial intelligentsia and a class who became Philippine presidents, justices of the Supreme Court, congressmen, senators and assemblymen who were U.P. graduates for the formulation and implementation of colonial, neo-colonial and pro-comprador and landlord policies detrimental to the interests of the broad majority of the Filipino people. But on the other hand, the University also unleashed the liberating power of knowledge to Filipinos. It helped create conditions for the nurturing of advanced levels of political consciousness that also produced nationalists and progressives who assumed leading roles in the Filipino people’s struggle for national and social liberation. This dual character of the University exists even today as the University’s traditional commitment to liberal education is besieged by the forces of market-driven economic globalization that seek to re-orient the University from this progressive commitment. U.P.’s dual character has thus produced its hallmark of excellence – in producing the country’s excellent oppressors as well as excellent liberators of the Filipino people.
Ang mapagpalayang edukasyon na tatak ng U.P. ang siyang susi sa pagiging haligi nito ng mga intelektwal at mga lider ng bansa. Tunay na malaki ang papel ng U.P. sa paghubog at pagsanay sa maraming lider, intelektwal, at propesyonal. Ang edukasyong mapagpalaya ay nakabatay at nilalaman ng perspektibang liberal and progresibo.
Sa anumang larangan, ang ating bansa ay lalong titibay sa pamamagitan ng mga alumni na mulat, may makabayang paninindigan at may sapat na kahandaang intelektwal, teknikal at kultural. Behikulo ang unibersidad para sa pagmumulat ng mamamayan para sa pang-ekonomiko at pampulitikang partisipasyon nila sa di mapipigilang pagbabago ng lipunan. Ipinagkakapuri ng edukasyon sa U.P. na magagamit ito hindi lamang para sa kanilang sariling career at kabuhayan ng mga nagtapos ditto , kundi para sa higit pang pagsulong ng sambayanan sa kanilang adhikain na itayo ang isang lipunan na may pambansang kasarinlan, demokrasya at katarungan.
Nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang balangkasin ang ilang nakaliligalig na kaganapan sa ating bansa at unibersidad. Kung tutuusin, hindi normal ang takbo ng panahon ngayon. Dapat nating ipagtanggol ang mga ginigipit nating mga kalayaan at karapatan tulad ng ipinakita ng Unibersidad nang ideklara ang Presidential Proclamation 1017. Huwag nating payagang bawiin ninuman ang atin nang naipagtagumpay na karapatan sa bansa at Unibersidad. Hindi ako nag-aatubiling sabihin na isang sibilyang diktadura ang kumakatay na ngayon sa ating bansa.
Since 2001 up to the present, no less than 679 Filipino advocates, journalists and activists have been assassinated by death squads in various parts of the country, according to the documentation of both international and national human rights groups. During this same period, a total of 168 more were abducted and are missing. The pattern of the killings is starkly clear: critics of the government who are lawyers, journalists, priests and ministers, labor leaders, peasant organizers, teachers and student leaders are being liquidated by professional hitmen. If government is not really a party to this state of terror as it claims, then it should put a stop to these killings and assassination of its citizens, even if they are its staunchest critics and belong to the opposition. This is a basic duty of a state. University constituents should also take a lead role in the clarification of significant national issues related to Charter Change and threats to national sovereignty like the Visiting Forces Agreement in the light of the Subic rape case.
Ito rin ay okasyon upang balangkasin ang ilang isyu na kinakaharap ng ating mahal na pamantasan, at sa harap din ng rumaragasang pampulitikal at pangkabuhayang krisis ng ating bansa kung saan ay kilalang kaakibat ang ating pamantasan . Halos dalawang taon na lang at ipagdiriwang ang Sentenyal ng U.P. Nating Mahal. Ngunit, bakit ang U.P. Natin ay Nagiging Mahal?
Nais ngayon ng pamahalaan na iwasan ang responsibilidad nitong tugunan ang mga pangangailang pang-edukasyon at pangkalusugan ng mamamayan, lalo na sa antas kolehiyo. Nararapat isaisip na ang pagsasapribado ay hindi lamang nangangahulugan ng tuwirang pagbebenta ng mga institusyong pang-edukasyon sa mga negosyante kundi pangunahing nangangahulugan ng unti-unting pagbibitiw ng pamahalaan ng pakikilahok nito sa isang sektor o gawaing serbisyon publiko. Nagaganap ang pagsasapribado ng isang institusyon ng estado kapag unti-unti na itong binabawasan ang subsidyo. Sa gayon, saklaw ng konseptong ito ang pagsasapribado ng mga serbisyo sa loob ng pamantasan. Pagsasapribado rin ang unti-unting pagtaas ng matrikula upang maipapasan na sa mag-aaral ang buong gastos ng kanyang edukasyon. Kasama na rin dito ang pagpapaupa ng malalawak na lupain at pagmamay-ari ng Unibersidad sa pribadong sector para sa mga gawaing komersyal. Maituturing na bahagi ng patakaran ng pagsasapribado ang lahat ng mga plano ng mga institusyong pang-akademiko na nakatuon sa sinasabing “pagtindig sa sarili” ng mga ito. Malinaw na hindi lamang pinagsisikapan ng mga State Colleges and Universities na madagdagan ang natatanggap nilang subsidyo sa pamahalaan. Sa pamamagitan ng pagpasok sa mga negosyo, ang tunay na pinatutunguhan ng lahat nito ay mapalitan ng kikitain mula sa negosyo ang subsidyo ng pamahalaan dahil sa papaliit nang papaliit na subsidyo para sa mga SUCs.
Hindi lingid sa ating kaalaman na malaki ang papel na ginampanan ng mga institusyong pang-edukasyon katulad ng U.P. sa pagpapanatili ng sistemang ito. Gayumpaman, sa pamamagitan ng pagpapasailalim ng mga institusyong pang-edukasyon sa lohika ng globalisasyon at pribatisasyon ay lalong natutugma ang mga ito sa pangangailangan ng mga bansang makapangyarihang patuloy na namamayani sa pandaigdigang ekonomiya at sumasagka sa pag-unlad ng ekonomiya at pulitika ng Pilipinas.
Bilang isa sa mga pangunahing institusyong pang-edukasyon sa Pilipinas, kailangang itaguyod ng komunidad ng U.P. ang nararapat lamang na mas mataas na subsidyo para sa edukasyon n mamamayan sa pangkabuuan habang nilalabanan din ang pagsasapribado ng mga SUCs. Kailangang ipagtanggol ang pagpapanatili ng awtomatikong subsidyo paa sa lahat ng iskolar ng bayan at idaan sa isang rebyu ang patakaran sa pagtanggap na mag-aaral upang maiwaksi na ang kasaysayang elitista ng UP at tunay itong magsilbi sa pangangailangan ng nakararaming mga anak ng uring anakpawis sa hanay ng mga magsasaka, manggagawa at mangingisda sa ating bansa. Dapat baguhin ang mga programang kurikular hindi upang higit na maiangkop ang mga ito sa pangangailangan ng mga dambuhalang monopolistang mamumuhunan kundi upang matugunan ang mga tunay na pangangailangan ng nakararaming mamamayang Pilipino.
Makatarungan lamang na ipaglaban ang mga karapatan at kagalingan ng buong komunidad ng U.P. na kinabibilangan ng mga mag-aaral, guro, manggagawa, kawani at residente. Hindi dapat pahintulutan ang pambubusabos ng ninuman sa administrasyon ng Unibersidad ang alinmang kabahagi ng komunidad ng UP, maging propesor man o kawani. Upang makamit ito, dapat buwaging ang magkakaugnay na kalakarang korporatista at sistemang patron na umiiral sa Unibersidad upang mas lalaong maisabuhay ang diwa ng demokratikong pamamalakad at maitaguyod ang pamumunong may pananagutan. Maaaring isama ang ilang probisyon kaugnay nito sa U.P. Charter.
Kailangang lalong lumakas at lumaganap ang alternatibong tradisyong pang-intelektwal ng U.P. na makapagbubuo ng isang malalim at malawakang kritisismo sa umiiral na kalakarang panlipunan upang mabago ito para sa kapakanan ng higit na nakararaming Pilipino. Imbes na maging mga tagapayo ng IMF at ng mga mayayamang pulitiko, maaaring magkaroon ng makabuluhang papel ang mga propesor at mga intelektwal na ibinubunga ng Unibersidad sa pagtataguyod at pagpapatupad ng tunay na repormang agraryo at pambansang industriyalisasyon at isang makabago at mas makataong lipunan bilang alternatibo. Kailangang ialay ng UP ang yamang talino na tinataglay nito sa pagkamit ng tunay na pag-unlad na makatao sa hinaharap para sa buong bansa. Nakasalalay ang ating pag-asa sa hinaharap sa paniniwalang maaaring mabago ang umiiral tungo sa isang mas makatarungan at mas makataong lipunan.
As it nears its Centennial, the University is called upon to produce outstanding graduates who do not just heal physical illness and pain, but who can contribute constructively in healing the social cancer in our midst, and thus also contribute to the liberation of the country from mass poverty.
Sa punto ng katarungan sa ating pamantasan at ospital, nais kong banggitin na malapit nang magkaroon ng kompensasyon ang ating mga Clinical Faculty sa U.P. College of Medicine na tinaguriang WOCs o without compensation. Merong nakasalang na mungkahi na puspusang pinag-aaralan upang itong ay mangyayari.
Ang isa pang dapat bigyan ng pansin ng Unibersidad ay ang papel nito hinggil sa pagpapalakas ng mga people’s organizations na gaya ng mga samahang magbubukid at unyon ng manggagawa, katutubo at mangingisda. Kaugnay nito, malaki ang papel ng unibersidad na baliin ang sirkulo ng powerlessness at bigyan ng pagkakataon ang mga nasa gilid ng kapangyarihan sa ating lipunan. Ito ang dapat na maging takbo ng demokrasya.
Kung tutuusin, ang pinakamabisang pormula para tumibay nang husto ang demokrasya ng taumbayan ay isang programang pangkabuhayan at pampulitika na nagtataglay ng mga radikal na repormang panlipunan para sa pakinabang ng mga maliliit. Dito dapat pumasok ang papel ng U.P. para sa edukasyon at empowerment ng mga anak ng mga manggagawa at sambayanan, at empowerment sa mga samahang magbubukid ang manggagawa. Dapat maging “think tank” ang U.P. ng mga organisasyon ng “civil society”. At dapat lamang ay magsimula ang empowerment na ito sa mga organisasyon sa loob ng Pamantasan.
Ang edukasyong demokratiko, makalipunan, makatao at makabayan ay nagsisimula sa pagkilalang tayong lahat ay kapwa tao, na tayong lahat ay Pilipino. Magtaguyod tayo ng edukasyong mapagpalaya, makatao’t makatarungay at para sa interes ng nakararaming api sa ating bayan. Magtiwala tayo sa kanilang mulat na lakas at organisasyon.
The basic character of U.P. as instituted by the American colonizers in 1908 still prevails today. U.P. is still a potent instrument for the perpetuation of the power of the Philippine ruling oligarchy and class, an effective center for the dissemination of the ideology of this dominant class, and a prolific supplier of high level manpower and basic research findings for its ideologies. But U.P.’s history has never been static. Each stage in its history, has been a struggle between the forces of reaction and the forces of progress. The struggle is fundamentally between the dominant efforts to maintain the UP as an effective apparatus of the dominant ruling class, and the determination of the progressive forces to develop a UP in the service of the people. It is inspiring to note that in the 98 years of the University’s existence our faculty and students have always constituted a source of alternative progressive thought. This is why I was so honored to be elected by the U.P. system faculty to represent the 3,600-strong faculty of the University of the Philippines in the Board of Regents.
Bilang pagtatapos, nais kong amyendahan ang ilang titik at hiramin ang himig ng “U.P.Naming Mahal” upang bigkasin ang isang maikling tula na sa palagay ko ay naayon sa sitwasyon ng Unibersidad sa kasalukuyang panahon:
Ang U.P. Nating Mahal Nalalapit ang kanyang Sentenyal Bilang Pamantasan at Pampublikong Ospital. Sa panahon ng Globalisasyon at Dayuhang Kapital Kung walang Cost-Effectiveness Kaltas ang Subsidyo, asa na lang sa PDAF at Saro.
U.P. Naming Nagiging Mahal Dahil Pamantasa’y Naghihirap Tuition, Lab, Miscellaneous fee kanilang ina-adjust Pagkat di rin magtataas ng subsidyo. Sa tinig ng nakararami Sana’y huwag tayo magbingi-bingihan.
Binabati ko muli ang lahat, at gamitin sana nating mabuti ang mapagpalayang edukasyon ng U.P. upang makapagsilbi sa nakararami.
|
|---|
