Mar 222013
 

KUNG BAKIT ITINUTULAK NG PAMAHALAAN

ANG RASYUNALISASYON NG BUROKRASYA

 

ni

Professor Roland G. Simbulan

Faculty Regent,

Unibersidad ng Pilipinas

 

 (Talumpati sa ‘National Conference of Educators in State Colleges and Universities on the Rationalization of the Bureaucracy and SCUs’, Philippine Normal University, Feb. 17, 2006)

 

      Noong June 1, 2004, inireport sa mga pahayagan na isang US investment at research na kumpanya, ang Bear, Stearns and Co. Inc. , na inatasan ng pamahalaan ng Pilipinas at ng mga multilateral na pinansyal na institusyon, ay nagrerekomenda ng retrenchment ng malaking bilang ng mga pampublikong empleyado ng pamahalaan upang mabawasan ang mga gastusin o expenditures ng pamahalaan.  Sa sumunod na araw, June 2, inanunsyo ng Civil Service Commission na magkakaroon ng “rationalization scheme” na magbabawas ng mahigit kumulang sa 30% ng kabuuang mga empleyado ng pamahalaan . Bagaman sinabi ng Civil Service Commission na hindi ito para bawasan ang fiscal deficit, inamin nito na ang planong ito ng pamahalaan na alinsunod sa kasunduan sa mga dayuhang multilateral na institusyon at ng Bear, Stearns and Co. ay upang dagdagan ang savings ng pamahalaan.  Di nagtagal, noong October 6, 2004, nilabas ang Executive Order 366 ni Pangulong Gloria Macapagal Arroyo. At hindi rin nagtagal, sinalamin ng Medium Term Philippine Development Plan 2005 – 2010 ang Rasyunalisasyon ng Burokrasya kung saan sinabing target na bawasan ang 1.4 milyon staff ng mga line departments, GOCCs at pinansyal na institusyon ng pamahalaan dahil ang wage bill sa sahod ay halos 30% ng kabuuang budget expenditure, at ang service delivery ay “expensive” at “inefficient”.

 

       Di ito kauna-unahang beses na umayon ang pamahalaan ng Pilipinas sa desisyon ng isang dayuhang multilateral na ahensya.  Matagal nang hinuhubog ang mga patakaran ng pamahalaan sa mga tanggapan sa labas ng Pilipinas tulad sa Washington, D.C. at sa New York City.  

 

     Noon pang panahon ni President Cory Aquina, upang sikaping lutasin ang krisis ng ekonomiyang minana niya kay Marcos, umutang ang pamahalaan sa ilalim ng extended fund facility(EFF) ng International Monetary Fund o IMF.  Ang panahon ng extended arrangement ay 1989 hanggang 1992.  Ang buod ng Letter of Intent o Memorandum of Agreement  ay mga austerity at revenue-raising measures na pinapasunod ng IMF sa Pilipinas upang makabayad ang huli ng malaking utang panlabas na lumobo nang lumobo. 

 

     Sinasaad nitong Letter of Intent sa IMF noong 1989:

     “The internal cash generation of the 14 nonfinancial corporations is targeted to be about 1.3 percent of GNP per year during 1989-1992. This level of cash generation will result from comprehensive structural mesures, including a reduction in the size of the public corporate sector, tariff increases, receipts from privatization, and improved cost recovery and collection efficiency.  (Mula sa Letter of Intent of the Philippine Government to the IMF, o Memorandum of Economic and Financial Agreement, March 6, 1989, paragraph 12.)

 

Ang mga sumusunod ay ang mga esensyal na probisyon ng mga Letter of Intent noong 1989 ng Pilipinas sa International Monetary Fund:

 

1.  Ang pribatisasyon ng mga korporasyon ng gobyerno, ang Development Bank of the Philippines, Philippine National Bank, Philippine Air Lines, FTI,at iba pa.  Ito ay para makalakip ng malaking revenue ang pamahalaan na pambayad sa utang panlabas.

 

2. Ang masusing pagpatupad ng VAT na nagawa ng IMF ipaapruba bilang isang batas bago lagdaan niya ang Letter of Intent sa Ilalim ng Extended Fund Facility noong 1988.

 

3. Ang pagbawas ng apropriyasyon at subsidiya sa mga korporasyon ng gobyerno na di pagbibili sa pribadong sektor na inaasahang hahanap ng pondo para sa kanilang sarili pag kinulang; ang naapektuhan dito ay mga serbisyo sosyal na pinapakinabangan ng mga ordinaryong mamamayan.

 

4. Ang pagtaas ng presyo ng kuryente at tubig para makabayad ang National Power Corporation at Metropolitan Waterworks & Sewage System (MWSS) ng utang panlabas.

 

5. Ang pagtaas ng presyo ng langis.  Ito ay nagpapakita ng kalapitan ng IMF-World Bank sa mga dambuhalang kumpanya ng langis. 

 

6. Ang pagpaluwag pa ng Omnibus Investment Code o   Foreign Investment law sa mga dambuhalang kumpanya ng langis. 

 

     ANG ILAN PANG PROBISYON NG LETTER OF INTENT SA IMF-WORLD BANK NOONG 1989 AY ANG EARLY RETIREMENT PROGRAM NG GOBYERNO, SALARY STANDARDIZATION LAW, PAGBABA NG TARIPA SA MARAMING IMPORT AT ANG PATULOY NA FLOATING RATE NG PISO.  Siyempre, sa ilalim ng bagong Letter of Intent, tuloy ang structureal adjustment program na inilunsad ng IMF-World Bank sa Pilipinas noong 1979.

 

     Ang programa sa ilalim ng Extended Fund Facility ay tinaguriang medium-term dahil nakatakdang ipatupad sa tatlong taon, ngunit may patuloy na renewal ito matapos ang negosasyon. 

 

     Ang mga rekomendasyong ito ng IMF-WB sa letter of intent noon pang 1989 ay pinagpatuloy bilang mga komitment ng mga administrasyon ni Ramos, Estrada, at ngayon sa kasalukuyan ni Pres. Gloria Macapagal Arroyo. Pinagpatuloy ang pagbabawas (streamlining) ng mga empleyado sa mga departamento ng pamahalaan upang makatipid sa budget.  Patuloy ang programang pribatisasyon at isinunod dito ang pribatisasyon ng Petron, National Steel, Philippine National Bank at Philippine Shipyards, at ang National Power Corporation.

 

Narito ang mga ilang mga batas at Executive Order ng mga administrasyon sa direksyon ng rasyunalisasyon/reorganisasyon ng burokrasya ng Pilipinas: 

 

PANGULONG CORY AQUINO (1986 -1992)

 

     1. Executive Order No. 5 –  na-convert dito ang Presidential Commission on Reorganisasyon sa panibagong Presidential Commission on Government Reorganisasyon, kasama rekonstitusyon ng mga miyembro nito.

     2. Executive Order No. 292 -(o ang Revised Administrative Code, 1987) – binalangkas ang mga batayang patakaran at sistema/procedure para sa organisasyon at operasyon ng burokrasya.

     3. Administrative Orders No. 177, 197, 205, 216 – Moratorium sa filling up ng mga bagong posisyon sa pamahalaan, abolisyon ng mga posisyon na bakante sa nakaang 2 taon; 25% cap sa filling up ng natitirang central office posisyon; reduksyon ng staff 5-10%

     4. Republic Act 6656 – (Reorganization Act 6656) – nagbibigay ng seguridad at tenure sa mga civil service officers at empleyado sa konteksto ng implementasyon ng reorganisasyon ng pamahalaan.   

     5. Executive Order 165 – abolisyon ng Presidential Commission on Government Reorganization at paglipat ng kapangyarihan nito sa Department of Budget and Management.

     6. Executive Order 363 – decentralization ng Integrated Areas Development Projects

     7. Republic Act 7160 – (Local Government Code of 1991) -devolution ng kapangyarihan at serbisyo mula national government tungo lokal na pamahalaan.

 

PANGULONG FIDEL V. RAMOS  (1992-1998)

 

     1. Memorandum Order No. 27 – binigyan ng direktiba ang mga national government agencies at instrumentalities na mag-streamline ng operations nila. 4,987 positions ang na-abolish na nagresulta sa savings na P227.3 M ayon sa DBM.

     2. Attrition Law – ang implementasyon nito ay nagbawas sa workforce; integrasyon ng mga sections/departments sa burokrasya ; nireorganisa ang ma departments batay sa serbisyo, staff, bureaus, regional offices.

 

PANGULONG JOSEPH ESTRADA (1998-2001)

 

     1. Executive Order No. 165 – nagbigay ng direktib para sa pormulasyon ng institusyonal at streamlining programa para sa Executive Branch

     2. Tinatag ang Presidential Committee on Effective Governance para sa institutional development at streamlining na pinagpatuloy mula sa administrasyon ni Pang. Ramos.

 

PANGULONG GLORIA MACAPAGAL ARROYO (2001-kasalukuyan)

 

     1. Executive Order No. 145 – rasyonalisasyon ng mga organisasyon at superbisyon sa mga ahensya sa ilalim ng Office of the President

 

     2. Executive Order No. 9(2001) – decentralization ng authority para magamit ang 20% development fund sa LGUs.

 

     3. Executive Order No. 72(2002) – rasyunalisasyon ng mga ahensya sa ilalim ng Office of the President.

 

     4. Executive Order 366 (2004)- rationalization program ng pamahalaan; ang Implementing Rules ang Regulations ay binaba noong May 20, 2005 na may direktiba sa buong burokrasya na i-rebyu ang kanilang mga operasyon at magsumite ng mga rationalization plans. Target ay 30% ng burokrasya ay bawasan sa pamamagatan ng freeze sa filling of vacant rgular/peranent/itemized positions; non-renewal ng mgaappointments ng personnel na temporary ang status at non-renewal sa 157,847 contractual/casual/job order personnel.

 

     Ang EO 366 at ang kasalukuyang plano ng pamahalaan sa administrasyon ni Pangulong Gloria Macapagal Arroyo na ilarga ang pribatisasyon ng mga serbisyong pampubliko ay muli na namang magsasakripisyo ng mga empleyado dahil sa kakulangan ng pamahalaan na makalikom ng revenues at pagbawas ng di kailangang gastos pampubliko.

 

     Bilang mga empleyado ng pamahalaan, di pa tayo nakakatangap ng sapat na salary increase para makaalpas sa sunud-sunod na pagtaas na presyo ng gasolina, bilihin at E-vat, sa ilalim ng administrasyon ni Arroyo.  Bagkus ay sunud-sunod ang mga deduksyon sa sahod dahil sa pagdagdag sa direct at indirect taxes na binabawas bilang withholding tax ng pamahalaan sa mga empleyado. Ito rin ang dahilan kung bakit kaisa ako sa ating mag-aaral na huwag magtaas ng matrikula, miscellaneous fees at laboratory fees sa lahat ng SCUs at sa pribadong mga paaralan.

 

     Ang deficit pampubliko ay di dapat sisihin sa 1.4 milyon na mga empleyado para sa populasyon na higit sa 80 milyong katao.  Ang tunay na dahilan nggovernment deficit ay dahil sa sunud-sunurang pagpatupad ng pamahalaan sa mga patakarang liberalisasyon at deregulasyon .  Dahil sa mga patakarang ito, na lalong ipinatupad matapos tayong lumagda sa General Agreement on Trade and Tariffs(GATT) noong 1995, ang income ng pamahalaan ay nabawasan ng malaki( halos 30% ayon sa Department of Finance) mula sa kinikita sa import tariffs;  at nababawasan din ang income ng pamahalaan dahil sa automatic appropriation ng mahigit kumulang 29-40% ng pambansang budget na pumupunta sa debt payments.  Ang patronage system at korupsyon sa pamahalaan ay nakakadagdag din sa deficit, ngunit pinakamalaking dahilan ay ang pag-AMEN  natin sa mga patakaran ng Internaional Monetary Fund at World Trade Organization sa kasalukuyan. 

 

 

     Sa takbo ng kasaysayan ng ekonomiya ng Pilipinas na kontrolado ng dayuhang kapital, sa partikular ng mga Amerikano, ay malamang patuloy na masasadlak ito sa krisis sa mga darating pang panahon sa kapinsalaan ng mayorya ng mamamayang Pilipino.  Sa kasalukuyan, lalong lumolobo ang utang panlabas ng Pilipinas.  Sa kabuuan, ang pakikipag-ugnayan natin sa World Trade Organization, at IMF-World Bank sa nakaraan  hanggang kasalukuyan ay naging puno lamang ng kadalamhatin at kahirapan sa nakararaming Pilipino, ngunit kasarapan at kaligayahan sa iilang mga mayayaman ng ating oligarkiya at dambuhalang mga korporasyong dayuhan.   Kailangan makaalpas na tayo sa wakas sa bitag ng mga dayuhan at kakutsaba nila sa ating pamahalaan.

 

 

The date posted here is due to our website rebuild, it does not reflect the original date this article was posted. This article was originally posted in Yonip in Apr. 28th 2006

 

 

UPPIbanner

To view more articles in this category click on the Image.

   

 

Sorry, the comment form is closed at this time.